Lubię jesień. Poświęcam jej więcej czasu niż innym porom roku. Kocham ten czas gdy zaczynają się złocić liście i potem leżą jak kołdra na ziemi. Jest w tym coś magicznego. Coś co nie długo przeminie i dlatego staram się brać z tych chwil jak najwięcej.Potem będzie już o wiele gorzej.Kolejny dzień na kleniach. Jakoś miałem wątpliwości co do dzisiejszego dnia , bo to po pracy , bo żonka mówi , że powinieneś wypocząć… A niech tam!!! Jadę…Mam mało czasu na ogólne i drobiazgowe łowienie , więc będę się śpieszył i zapowiada się tzw. „zero kombinacji”. Rozpoczynam na prostce za pierwszym mostem. Na agrafce przypięty jest mój „Dorado” , który przynosi mi mnóstwo brań i nie zapomnianych chwil. Pierwsze rzuty wykonuję ostrożnie pod drugi brzeg. Sprawdzam ogólnie pracę przynęty i czy czasami coś mi jej nie odprowadzi.
Są klenie.Są ostrożne…Nieufne…
I chyba będzie ciężko. A z czego to wnioskuję?? Ano z tego , że mało jest dni kiedy kleń płynąc za przynętą podpływa do niej na odległość kilku centymetrów i po przyglądnięciu się jej odwraca się od niej ogonem.
Mam założone polaroidy i doskonale widać te wydarzenia. Po około półgodzinie łowienia przepraszam się z „rodzynkami” i wiążę bezpośrednio do żyłki małą biedronkę o długości półtora centymetra. To moja tajna broń na takie kleniowe dranie. Dochodzę do zakrętu.
Wykonuję pierwsze rzuty moją tajną bronią i są od razu pewne brania , ale kijek mam nie ten co trzeba i nie ma szans na szybkie zacięcia , które w tym przypadku są potrzebne jak woda rzece.
Mój kijek ma włosową węglową szczytówkę idealną do paprochów ,a przy coblerach czasami nie nadążam z zacięciami. A zwłaszcza jak są brania z powierzchni na małe przynęty.
Ale trzy razy udaje mi się skutecznie zaciąć i mam już na koncie trzy klenie 26 cm. , 27 cm. , i 32 cm.
Małe , ale cieszą , bo złowione zostały na przynętę własnej roboty. Pędzę dalej.
Resztę parkowego odcinka River Gade omijam ze względu na bardzo niską wodę i jadę połowićna odcinku rzeki vis a vis pól golfowych. To dobry odcinek rzeki. Przekonuje się o tym na samym początku łowienia łowiąc ładnego okonia o długości 32 cm.

Idę szybko pod nawisy. Czas mi ucieka , więc nie podchodzę długo klenia i ładuję się w to miejsce najlepszymi przynętami.Nie ma niestety brań. Albo kleni tam nie ma , albo po prostu coś nie tak zrobiłem.Jakoś nie daje mi spokoju dół kilkadziesiąt metrów dalej i idę tam spróbować szczęścia. Przechodzę przez gąszcz pokrzyw i spoglądam na rzekę. Dzisiaj uchodzi do River Gade więcej wody , jest większy przepływ i mam nadzieję , że coś się będzie dziać.Zakładam ostro schodzącego woblera i penetruję ten dół. Mam branie okonia. Fajnie zaczęło się.Niestety okoń przy brzegu schodzi. Szkoda. Był ładny , ponad trzydzieści centymetrów. Rzucam ciągle i nagle mam całkiem ładne kopnięcie!!! To na pewno kleń. I to ładny. Odjeżdża mi z prądem kilka metrów i staje w nurcie. Nie będę się z nim bawił , bo teren jest trudny , a ja mam krótki kij , więc pompuję. Idzie , ale powoli. Mam go już przy brzegu i w tym momencie kleń schodzi do dna w korzenie.A niech to!!! Ciągnę ile sił i udaje mi się go wydostać ,ale kiedy kleń był już przy powierzchni to wobler po prostu strzelił mu z pyska.. Niestety… A ładny był…taki złocisty… Prosiak.Dociążam woblera śruciną 2 gr .i w ten sposób schodzę do dna. Mam zaczep! A niech to szlag! Napinam kij do granic możliwości… I co to?? Zaczep rusza i kieruje się pod prąd!!! Z taką porażającą siłą nie spotkałem się już na prawdę bardzo długo. Ja ciągnę rybę w swoją stronę , a to na niej nie robi żadnego wrażenia!!! To prawie nie możliwe.. Jaki to może być kleń??!! 3-4 kg??!! Sam nie wiem. Wiem tylko , że mam ogromna rybę na końcu kija i nic nie mogę zrobić. Walka dobiega już końca. Podciągam rybę pod sam brzeg , ale jej nie widzę. Przy brzegu są te nieszczęsna korzenie… Niestety ryba o tym wiedziała… wchodzi w nie całą swoja siłą. Zatrzymuję ją jak mogę…Kij wygina mi się już przy rękojeści i udaje mi się ją początkowo wydostać , ale moja ryba życia była za słabo zapięta i tak jak poprzednie dwie ryby tracę i tą.
Siadam na pniu. Już nie łowię… Szok…

***

Kolejne podejście. Cały dzisiejszy dzień myślałem o tamtej rybie. Może to był kleń może brzana , nie wiem. Wiem jedno. Dzisiaj muszę tam jechać znowu i spróbować szczęścia.A więc po pracy jadę. Prostkę w parku obławiam tak od to. Żeby nie było. Woda jest katastrofalnie niska , więc nie ma szans na grubego klenia. Łowię „rodzynkami” i mam efekty w postaci trzech kleni 25 cm. , 29 cm. i 31 cm. Nie wytrzymuję dalszego łowienia tutaj i jadę na nawisy pod pola golfowe. Po dojechaniu zakładam wściekłego woblera. Pierwsze rzuty wykonuję pod most i mam piękne wyjście grubego okonia do nie ruchomego woblera który spływał. Tnę w tempo i trafiam. Ma kontakt z rybą. To piękny okoń , który popisuje się kilkoma sztuczkami. Jest mój. Robię mu zdjęcie i ostrożnie wypuszczam. Miał 36 cm.Pod nawisami nic się nie działo. Dziwne. Widocznie kleń opuścił te miejscówki.Pędzę ile sił na mój ulubiony dół. Znowu parzę sobie nogi w tych pokrzywach i docieram na miejsce.Kryję się za nędzną wierzbą , która daje mi dobre schronienie i obserwuję w polaroidach wodę i płyciznę graniczącą z głębszą wodą. Widzę pierwszego klenia , który spływa spokojnie w dół rzeki.Wytrzymuję chęć połowów i przypatruję się dalej wodzie. W pewnej chwili widzę klenia , który przepływa około czterech metrów ode mnie. Jest naprawdę podekscytowany tym widokiem. Kleń na oko na pewno miał ponad pół metra!!! Zanim chwyciłem za spinnera kleń odpływa w dół rzeki w kierunku nawisów. Zastanawiają mnie te wędrówki kleni. Latem nie były one widoczne , ale teraz… To na pewno już oznaka jesieni , która przyszła w tym roku do Anglii znacznie wcześniej.Zbieram się do kupy po tym widoku i zaczynam próbować. Marzę o ponownym spotkaniu z „Wielką Rybą” , więc zmieniam „czternastkę” na „dwudziestkę”. Dzięki temu mam pewność , że mam szansę z gigantycznym kleniem lub brzaną zamieszkującą ten odcinek i ten dół. Jednak nic się nie dzieje , oprócz jednego ostrego huknięcia w moje magiczne Dorado. To był na pewno ładny kleń.
Mojego giganta niestety nie ma. Być może jest , ale nie potrafię dzisiaj go oszukać.
Może następnym razem…

***

Załamanie pogody. To nie wróży nic dobrego. Jesienne załamania i nadchodzące nawałnice i obfite opady deszczu to nie najlepsze warunki do połowu kleni. Rozumiem latem kiedy zaraz po upałach nadejdzie deszcz , ale nie jesienią. Nie zrażam się jednak tym i próbuję dzisiaj . Mimo , że jest końcówka weekendu i nad wodą nie jest za cicho.
Zaczynam u ujścia River Gade do kanału Grand Union.
Skupiam się nad tym miejscem dobre pół godziny. Zaczynam nie pozornie , czyli gumową żabką Manna o długości 6 cm. Trochę wielka ta żabka , ale wielki kleń lubi wielkie kąski. Żabką uzbrajam w lekką główką , po to , żeby móc delikatnie łowić w dryfie wykorzystując siłę nurtu. Rzuty wykonuję w poprzek rzeki i ściągam przynętę łukiem do brzegu. Nic się nie dzieje. Zmieniam żabkę na perłowego rippera o długości 5 cm. Łowię tym razem agresywniej , ale też nie skutecznie. Próbuję na „Górala”. Jest wściekły w paski i już nie raz oszukał ładnego okonia. Cisza… Kolej na Dorado prowadzone w pół wody. Może tak poprowadzona przynęta skusi klenia?? Łowię tak około dziesięciu minut , ale bezskutecznie.
Idę pod nawisy i próbuję już tylko na sprawdzone woblery. Łowię aktywnie i często zmieniam warstwę obławianej wody jak i przynętę. Ale i tym razem bezskutecznie. Zastanawiam się gdzie się podziały te klenie. Przenoszę się na płyciznę tuż powyżej nawisów. Przypominam sobie o spływających kleniach , więc maskuję się i wykonuję długie rzuty płytko schodzącym woblerem. Cisza… Tylko to mi się nasuwa na myśl podsumowując ten teren i połowy na nim. Docieram do mojego magicznego miejsca i tak jak ostatnim razem obserwuję wodę w polaroidach siedząc miedzy krzakami. Jest już szaro , więc widzę tylko dwa piękne klenie spływające w dół rzeki. Widok niesamowity i nie zapomniany.
Zmieniam szpulę w kołowrotku na grubszą żyłkę , dociążam mojego ostro schodzącego killera i zaczynam oranie dna , aż po same ciemności. I właśnie już prawie w tych ciemnościach mam niesamowite uderzenie i ładnego klenia na haku. Krótki i dynamiczny hol uwieczniony jest skutecznym podebraniem ryby. Szybko robię fotkę i mierzę klenia. Równe 45 cm. Jest piękny…

***

Z Maćkiem poznałem się przez Internet oczywiście. Jakimś zrządzeniem losu przeglądał moje reportaże na Forum Wędkarskiego Świata i znalazł kontakt ze mną. Mieszka kilka mil ode mnie , więc umówienie się na wspólną wyprawę nie stanowiło większego problemu. Umówieni jesteśmy na 16.05 koło Watford Underground ( stacja metra) stamtąd kieruję Maćkiem , żeby bez problemu dojechał nad River Gade.
Jeszcze tylko znajdujemy bezpłatny parking dla jego Peugeota i możemy przejść nad rzekę. Na początku opowiadam zdawkowo o tym odcinku River Gade i mówię od razu , że woda jest niska i ciężko jest o jakikolwiek dobry wynik z okresu letniego. Maciek nie zraża się moim pesymizmem i rozkłada sprzęt , który stanowi kij o długości 3.0 metra. Może mieć problemy nad taką rzeką , ale moje obawy On szybko rozwiewa i pokazuje dobre i planowane rzuty lekką przynętą. Łowimy , więc i rozmawiamy. Częściej o rybach i Naszych wodach niż o życiu i mniej przyjemnych sprawach. Maciek ma doświadczenie głównie w połowie ryb w jeziorach. Ja to typowy „rzeczniak” , który i tak się wychował na jeziorami. Pomagam koledze i opowiadam o wodzie , ale w tak niskim poziomie wody i tak wszystko widać.
Nie łowię na tym odcinku na przynęty większe niż 20 mm. Kombinuję , więc z moimi „ rodzynkami” i nie mam w ogóle ostrych brań. Są co prawda lekkie pobicia i odprowadzenia mich wabików , ale to typowe dłoniaki. U Maćka też cisza. Łowi on nieco grubiej niż ja i przez to na pewno taki ma wynik.
Zbliżamy się do mostu. Tutaj jest zdecydowanie głębiej i woda lekko zwalnia. Próbuję z przekory łowić w przemiale z progiem. Są brania , ale to znowu „dłoniaki” , więc daję spokój.
Maciek też nie ma efektów przed progiem , więc kolejna zmiana miejsca stała się faktem.
Docieramy do pierwszego mostu.
Ja gadam o wodzie i rybach , stoję na moście , a Maciek łowi zacięcie i przynosi to pożądany rezultat.
Na jego wściekle żółty wobler skusił się ładny okoń. Szybka i emocjonująca walka i pasiak jest już na brzegu. Szybko robię dwie fotki a następnie mierzymy okonia. Ma równe 32 cm. długości.

Maciek wypuszcza zdobycz , a Ja zabieram się wreszcie za łowienie. Do agrafki zapinam mojego ostro schodzącego „Górala” i …w tym momencie Maciek ma drugiego okonia. Tym razem dużo mniejszy. Trzeci , może czwarty rzut i mam branie. Coś większego , chyba… Po zacięciu , ryba wychodzi do powierzchni i to niestety jest szczupak. A myślałem , że kleń… Zrządzenie losu sprawia , że zębaty jak na zębatego przystało ucina mi wobka i tym samym obala mit , że na tym odcinku rzeki szczupaków nie ma. Zębate są , ale na pewno nie w dużych ilościach.Idziemy dalej i obławiamy miejscówki , które jeszcze nie tak dawno pachniały grubymi kleniami. Teraz niestety świecą pustką. Za drugim mostem łowię pierwszego klenia. Miał około trzydziestu centymetrów.Wychodzimy z lasu i już praktycznie o wczesnym zmroku obławiamy odcinek rzeki przy deptaku za trzecim mostem.
Maciek skupia się na progu wodnym , a Ja łowię z marszu i mam drugiego klenia dnia ,który jak jego poprzednik miał nie więcej niż 30 cm. O zmierzchu witamy na ostatnia miejscówkę dzisiejszego dnia. Jest to mini śluza regulująca ilość przepływanej wody. Poniżej śluzy rzeka wymywa ciekawą rynnę , która na pewno trzyma jakieś ryby.
Zakładam ostro schodzącego woblerka w naturalnym kolorze i łowię przy dnie. Efekty mam natychmiastowe i z jednego miejsca wyciągam cztery okonie. Brania szybko jednak ustają , więc przenoszę się tuż obok na płytką płań i po kilku minutach doławiam klenia wielkością przypominającą dwa poprzednie. Maciek ma dużo brań , ale niestety nie może zaciąć. To go chyba rozzłościło , więc łowi z okolicy śluzy , ale bez efektu.
Deszcz już niestety naprawdę zaczął padać , więc dajemy za wygraną. Umawiamy się wstępnie na następna wyprawę już w niedzielę , więc zobaczymy… Jestem dobrej myśli.

***

Tą wyprawę planowaliśmy kilka dni. Nie było co prawda szczegółowych planów takich jakie podejmuje się podczas wyjazdów na kilka dni , ale umówić się tutaj w Anglii na wspólny spinningowy rekonesans nie jest łatwo. Spotykamy się na Watford Junction ( stacja pociągów zamiejskich ) o godzinie 14.45. Oczywiście spóźniam się dwie minuty i Maciek błądzi tuż koło stacji. Szybki telefon do niego i mówie mu , ze jestem już na miejscu. Po chwili podjeżdża swoim Peugeotem i możemy ruszać nad Grand Union Canal w okolice jednego z najlepszego Brytyjskiego Hotelu „The Grove Hotel”. W okolice kanału dojeżdżamy bez trudu , pozostaje jeszcze zaparkowanie auta i ruszamy w stronę łowiska. Dzisiaj zaczniemy łowić tuż przy Locku 71 , więc jest trochę do przejścia.Wędrówkę umila nam pogawędka na temat tutejszego łowiska , zamieszkujące je ryby , no i piękna wczesno-jesienna pogoda , która mnie na prawdę szczerze zaskoczyła.Docieramy wreszcie na Nasze miejscówki. Szybko przygotowujemy sprzęt i zaczynamy łowienie.Dzisiaj nie ma za dużo spacerowiczów w tym rejonie , więc liczę po cichu na coś większego.Głównie to dzisiaj chcę sprawdzić , czy kleń w swoim rozbieganiu nie zapędził się już w te okolice. Połowy rozpoczynam lekko. Na pierwszy ogień idzie głęboko schodzący „Góral”. Nie dociążam go w ogóle , bo i woda nie jest głęboka , a bardziej zależy mi na łowieniu w pół wody.Maciek rozpoczyna ostro. Łowi dwa okonie i dwa klenie.
U mnie nic się nie dzieje. Nie mam nawet trącenia. Jakoś nie zależy mi dzisiaj na braniach małych kleni. Wolałbym jedno kopnięcie i porządną sztukę na kiju.
W pewnym momencie Maciek nie fortunnie rzuca i jego twister ląduje na gałęziach okolicznego drzewa. Ma jednak szczęście i prosi o pomoc w odczepieniu przynęty kapitana łodzi wypływającej z sąsiedniego doku.

Mimo nie tęgiej miny szyper pomaga w odczepieniu przynęty , co widać na zdjęciach , a Maciek może cieszyć się jeszcze przynętą. Po mizernych początkach dzisiejszego popołudnia przenosimy się za autostradę w moje królestwo , gdzie zaliczyłem wiele pięknych brań , nie tylko kleni. Powoli zaczyna się ruch na wodzie pływa co raz więcej łodzi i mam mieszane uczucia co do dzisiejszego połowu. Nigdy podczas takiego nasilającego się ruchu jednostek nie miałem zadowalających wyników. Może dzisiaj to przełamię?? Wątpliwe.
Stoimy na drugim stanowisku między krzakami i biczujemy wodę. Mamy jeszcze dużo czasu do końca dnia , więc nie spieszymy się ze zmianą miejscówek. Maciek w pierwszych rzutach wyrywa nie złego pasiaka i robi Nam nadzieję.

Do najlepszych bankówek chciałbym dojść nie co później , kiedy się uspokoi i kleń zacznie aktywność.Początek na tym odcinku nie jest najlepszy , nie mamy brań i zaczynam mieć pesymistyczne myśli , ale nadal wierzę w wieczór i w zmierzch. Dwadzieścia minut łowienia może dać więcej niż siedem godzin spinningowania w dzień. Nie raz tak miałem , więc żyje nadzieją w cud , który ma realne szanse się ziścić.Zaczynamy obrabiać prostkę.Do agrafki zapinam mojego killera , czyli Dorado i dociążam go lekko oliwką o masie jednego grama.
Oliwkę umieszczam około pół metra przed przynętą. Dzięki temu oliwka nie zakłóca drobnej pracy woblerka. Pierwszy rzut na nowym odcinku i mam wreszcie okoniowe puknięcie w woblerka i zdecydowane przytrzymanie. Tnę całą szerokością ramienia i stwierdzam , że mam coś naprawdę ładnego.
Ryba uporczywie trzyma się dna i za bardzo nie mam nic do powiedzenia. Dopiero po podholowaniu do brzegu moim oczom ukazuje się dorodny okoń. Jeszcze kilka odjazdów i mogę go pochwycić za grzbiet. Udało się!!! Okonia wyciągam na brzeg i trzymając go w ręce włączam stojący na statywie aparat. Dwie fotki , mierzenie i wypuszczam mój okaz. Okoń miał 39 cm. Piękny…

Po tym okoniu bierzemy się do roboty i skupiamy się na maxa. Nie kombinuję już z przynętami i pozostaję przy moim „Dorado” , aż do zmierzchu. Całe popołudnie kombinowania nie przyniosło rezultatu , więc daję już za wygraną.
Maciek jak to Maciek , kombinuje i zmienia , ale niestety na marne. Przechodzimy całą prostkę bez najmniejszego puknięcia. Co prawda ruchu na wodzie już nie ma , ale dziwi mnie taki marazm na tym odcinku. Dochodzimy do zakrzaczonego odcinka , gdzie złowiłem swojego pierwszego „pięćdziesiątaka” w Anglii. Tutaj zawsze serce biło mi szybciej , bo woda jest bardzo ciekawa.

W samym środku tego odcinka mam kolejne branie okonie.
Klasyczne mini puknięcie i drganie szczytówki. Tnę i jest!!! Tym razem jest trochę mniejszy , ale i tak daje mi dużo emocji. Robimy sobie fotki , mierzymy rybę i ją wypuszczamy. Okoń miał 31 cm.

Takie chciałbym łowić cały czas.Powoli zbliża się koniec Naszych połowów.Dochodzimy do mostu przy drodze w kierunku na Kings Longley i czeszemy wodę już raczej bez wiary w potężne uderzenie ładnego klenia.W pewnym momencie mam zdecydowane przytrzymanie. Tnę instynktownie i stwierdzam , że to piękny okoń. Jednak po minucie zaciętego holu przy kolejnym odjeździe stwierdzam , że mam klenia.
I to ładnego klenia , ale do rekordu mu było jeszcze daleko. Kleń należy do tych leniwych i nie na walczyłem się z nim za długo. Odjechał mi na grającym hamulcu kilka razy i posłusznie podholowałem go pod moją klęczącą posturę.
Pewny chwyt z gruby mięsisty kark i mam go na brzegu.

Widzę , że Maciek cieszy się na widok ryby. Zaczął nie dawno przygodę z Grand Union Canal i na razie czeka na swojego czterdziestka , który moim zdaniem padnie już w najbliższych dniach. Klenia szybko mierzymy , obowiązkowo robimy zdjęcie i w dobrej kondycji wypuszczamy.Miał 45 cm.Zaczynamy się wracać i do absolutnej ciemności łowimy na bankowej prostce. Jednak bez efektu.Na sześćdziesiątaka muszę jeszcze poczekać..

***

Jest piękny jesienny dzień. Można by było powiedzieć Piękna Polska Złota Jesień , ale jestem w Anglii i to określenie nie ma tutaj miejsca. Jedynie mogę stwierdzić , że to Piękna Angielska Jesień , która jest tutaj rzadkością.
Słońce świeci , jest bezwietrznie , chcę się żyć. Taka pogoda jest potrzebna do zwalczania jesiennych „dołków” , jesiennych chandr i depresji. Nie mam na szczęście takich dolegliwości , ale ruch przy takiej pogodzie tylko może mi pomóc.
I jeśli do tego mógłbym zaliczyć odrobinę adrenaliny w postaci pięknego klenia to nic innego w tym dniu mnie nie ucieszy. Ale , żeby złowić takiego klenia trzeba nie tylko liczyć na odrobinę szczęścia , ale należy wykorzystać całe swoje doświadczenie w poszukiwaniu tej ryby.
Łowię dzisiaj wolno jak w letargu. Od początku próbuję na trok boczny. Przynęta to biały twister o długości pięciu centymetrów wspierany przez jedno gramową oliwkę zastopowaną około czterdziestu centymetrów przed przynętą. Ten twister Mannsa pracuje na takim zestawie znakomicie. Nie mam problemów z brakiem pracy ogonka i to mnie cieszy. Taktykę mam prostą. Rzut pod przeciw legły brzeg i powolne prowadzenie przynęty tuż przy dnie , czyli tam gdzie bytują duże , grube klenie. Jesienny kleń jest rozbiegany. Rozbiegany za pożywieniem , rozbiegany z powodu częstych zmian pogody. To trudny przeciwnik w tym łatwym okresie jak to niektórzy nazywają. Nic z tych rzeczy. Co raz bardziej klarowna woda i spadek temperatury wody jak i powietrza sprawia , że i te ryby mają mniejsze potrzeby pokarmowe. A co za tym idzie dużym kleniom nie opłaca się już ganiać za owadami , wolą polować na ryby , żaby lub ślimaki. To zwariowany okres dla łowców kleni.
Trzeba dostosować się pod tą rybę. Nie dostosowanie się grozi porażką. Porażką , która przy umiejętnym treningu w najbliższym czasie może wyeliminować poprzednie błędy i doprowadzi do wędkarskiego szczęścia. A więc do roboty…

Grand Union Canal przynosi mi dwie sztuki szczęścia po 25 cm , każda. Nie mam dzisiaj głowy do dużych kleni. Nie mogę ich tutaj rozgryźć na tym nowym odcinku. Wiem , że tutaj są duże klenie , bardzo duże. Nie daleko uchodzi do kanału River Gade , moja kleniowa mekka , więc kanał to ich ostoja. Są tutaj , a ja nie mogę tak jak za The Grove Hotel ich oszukać. Będę cierpliwy. Muszę być.Ujście River Gade.Stoję w krzakach i piorę mini warkocz małym „Góralem” o ostrej , drobnej akcji. Tu musi być kleń.Pod warkoczem znajduje się gliniasto-żwirowate dno , więc to dodatkowo mnie motywuje. I do tego jeszcze ta rynna.Mam wreszcie kopnięcie!!! Kleń spływa szybko w stronę mostu , a ja nie wiele mogę zrobić i tylko zatrzymuję świszczącą szpulę palcem. Odjazd był naprawdę imponujący i na początku nie wiedziałem jak duży jest kleń. Zatrzymuję go i przejmuję kontrolę. Zawsze muszę to zrobić jak najszybciej jak chcę wypuszczać ryby w dobrej kondycji. Mam go przy brzegu. Jeszcze jedna , druga próba wejścia w przybrzeżne korzenie i podbieram go ręką. Szybka fotka , mierzenie i wypuszczam go delikatnie. Lubię jak startują z dłoni. Fantastyczne uczucie.Miał 47 cm. I czeka na mnie w tej rynnie. Polecam. Mam już mało czasu , więc ekspresowo obławiam prostkę z nawisami. Nie mam ani wyjścia.Idę , więc na mój ulubiony dół. Tym razem woda płynie znacznie szybciej , więc mam realne szanse na klenia życia.Klęczę w chaszczach i szukam kontaktowej ryby. W tym czasie widzę kilka czterdziestaków spływających spokojnie w dół rzeki. Wiem , że jestem nie widoczny , więc łowię i patrzę.
Mam branie. To nie kleń , tylko ładny okoń. Szybka walka i mogę sobie zrobić z nim fotkę.
Miał 31 cm.
Łowię do zupełnych ciemności. Nie ma brania klenia życia , ale coś mi porządnie „wąchneło” woblera. Coś dużego.
Skąd wiem?? To się po prostu wie. A jesień dopiero się zaczyna…

Przemek Szymański